Oda is een sterke vrouw!

- met een grote innerlijke wereld -

Odapark is een sterke vrouw!

– met een grote innerlijke wereld –

Dit park draagt de naam Oda. Die naam is gegeven door religieuzen, die de naam Ursula dragen. Die naam Ursula s gegeven door Angela Merici, die de kloosterorde stichtte. Allemaal vrouwen!

Ursula was de dochter van een koning in de vierde eeuw. Tweemaal in haar leven was ze als bruid bestemd voor een machthebber. De eerste keer bedacht ze een list en ontkwam. De tweede keer zei ze gewoon “neen”, en dat werd haar dood. Ze wordt geëerd als rolmodel voor vrouwen, die iets willen bereiken in het leven. De emancipatie van vrouwen heeft een voorgeschiedenis in de vierde eeuw.

Ik was van 1984 tot 1995 rector van Scholengemeenschap Jerusalem. Jerusalem was de school van de zusters Ursulinen. Ik was de tweede “lekenrector” na mère Dorothé, de laatste rector van de Ursulinen. Als jonge rector was ik erg nieuwsgierig naar de wereld, waarin religieuzen het voor het zeggen hadden. Op een mooie herfstdag heb ik mère Dorothé opgezocht. Ze leefde als senior in een kleine communiteit in den Helder. Het was een fantastische ontmoeting. Ik sprak, borrelde en at met een groep bijzondere vrouwen. Ze waren met z’n vieren. We voerden pittige gesprekken en we hadden felle discussies over onderwijs, pubers, idealen, docenten en bestuurders.
En ‘s avonds stond ik in mijn eentje op een winderig station aan het einde van de wereld te wachten op de trein. Maar eenzaam was ik niet, noch kil of verkleumd. Deze krachtige vrouwen met hun vurige idealen waren mijn innerlijk gezelschap.

Mijn moeder noemde haar jongste dochter Oda. Dat was geen toeval. Mijn moeder bracht negen kinderen groot. Het was een zwaar leven. Mijn ouders hadden het materieel goed, maar de leefwereld van mijn moeder werd bepaald door de oneindige hoeveelheid zorg en huishoudelijk werk. Zo was het in veel families. Vader had een baan en was een man van de wereld. Moeder was thuis bij de kinderen. In 13 jaar kwamen er acht. En toen leek er eindelijk een andere levensfase aangebroken.  Moeder ging haar vleugels uitslaan, las boeken, volgde de politiek en moeder had vaker een eigen mening dan vader lief was. Haar innerlijke wereld werd groter en groter.
En dan komt er, na zes jaar, toch nog een negende kind. Even welkom als alle andere acht kinderen wordt de negende geboren en zij krijgt de naam Odette. Naar Oda, die sterke vrouw, die eerst blind was en toen weer kon zien en toen op de vlucht sloeg, omdat haar vader haar wilde uithuwelijken.

En dan is er rond 1900 in Venray een groep vrouwen die wil leven voor de opvoeding en vorming van meisjes. Zij willen de regel van Angela toepassen en werken aan de innerlijke wereld van jonge meisjes van goede komaf. Ze zijn zeer ambitieus en krijgen het voor elkaar dat vanaf 1915 het eerste gymnasium voor meisjes in Nederland wordt gesticht. Diezelfde groep vrouwen verwierf voor al die bleekneusjes een buitenverblijf. Een berg, een bos met klimbomen en een theehuis om te schuilen. Dat is het begin van park, dat de naam van Oda kreeg. Dat is geen toeval. Dat is sterk.

 

Jan-Hein de Wit