Afscheid Marijke Cieraad

Afscheid

Vrijwilligers, dat is een slag apart. Zeker in Odapark. Ze zingen liedjes voor je. Ze geven je bloemen. Cadeautjes. Kom daar eens om bij een andere club. Toegegeven, je moet dan zelf ook een slag apart zijn. Een bijzonder iemand. En dat is Marijke Cieraad. Zondag 15 april nam ze na meer dan vijfentwintig jaar afscheid als curator van het instituut. De gemeente Venray verleende haar voor alle verdiensten de Bronzen Waarderingspenning.

Er loopt een rode draad door de geschiedenis van Odapark en die rode draad heeft een naam: Marijke Cieraad.

En wat een bewogen geschiedenis! Twee keer verloor Marijke een mede-curator – een ‘maatje’ zoals ze zelf benadrukte. Joop Wismans en Theo Lenders, allebei op de veel te jonge leeftijd van 57 jaar. Joop stond met haar aan de wieg van Odapark. Hij overleed aan kanker, aan het einde van het meest succesvolle culturele evenement dat hij met Marijke en anderen had opgezet: ‘De Waan’, een grote, internationale manifestatie rond honderd jaar psychiatrie in Venray. In het park herinnert het kunstwerk ‘Op z’n plaats’ van Reinier Kurpershoek er nog aan. Honderd betonnen kruisen, elk met een geëmailleerd schildje met een psychiatrische aandoening, de enige identiteit die een patiënt in Venray overhield. Een werk om lang bij stil te staan.

Joops opvolger bij Odapark was Theo Lenders, die de kunstinstelling samen met Marijke nieuwe wegen liet inslaan. Tot het noodlot weer toesloeg. Theo stierf in het harnas. Hartstilstand. Aan zijn bureau.

Het waren twee aardschokken in de historie van Odapark. In de toespraak die voorzitter Fred Welschen voor Marijke hield, zorgden ze voor hoorbare emoties.

En Marijke? Marijke was zo grootmoedig niet alleen bij zichzelf stil te staan. Ze roemde Pascalle Mansvelders, de curator die nu verder moet zonder haar. Jawel, een slag apart, die Marijke.

Peter Janssen